1. تغییری که طرف مقابلم از آن حرف می‌زند، در رفتارهای قابل مشاهده هم دیده می‌شود.

2. این تغییر فقط چند روز یا چند هفته نیست و در طول زمان ثبات نسبی داشته است.

3. حتی در موقعیت‌های فشار، تعارض یا ناامیدی نیز نشانه‌های رفتار جدید دیده می‌شود.

4. برای تغییر، اقدام مشخصی مثل درمان، آموزش، تغییر سبک ارتباط یا اصلاح شرایط زندگی انجام شده است.

5. طرف مقابلم سهم خودش را در مشکلات گذشته بدون توجیه‌گری یا مقصرکردن من می‌پذیرد.

6. عذرخواهی او با جبران و رفتار متفاوت همراه شده، نه فقط حرف.

7. می‌توانیم درباره اتفاقات دردناک گذشته حرف بزنیم بدون اینکه موضوع انکار، تحقیر یا وارونه شود.

8. برای جلوگیری از تکرار مشکلات قبلی، درباره مرزها و رفتارهای مشخص توافق قابل اجرا داریم.

9. در ارتباط دوباره، احساس می‌کنم حرف و نیاز من واقعاً شنیده و فهمیده می‌شود.

10. در اختلاف‌ها، توانایی ما برای گفت‌وگو و حل مسئله نسبت به قبل بهتر شده است.

11. می‌توانم بدون ترس از واکنش او، مخالفت یا نیاز واقعی‌ام را بیان کنم.

12. اگر دوباره رابطه سخت شود، به توانایی هر دوی ما برای مدیریت آن اعتماد نسبی دارم.

13. همان رفتارهایی که باعث پایان رابطه شدند هنوز تکرار می‌شوند.

14. بیشتر شواهد تغییر، وعده و حرف است تا رفتار پایدار.

15. وقتی احساس تنهایی، دلتنگی یا ترس می‌کنم میل من به بازگشت شدیدتر می‌شود.

16. اگر مطمئن بودم تنها نمی‌مانم، باز هم همین اندازه خواهان بازگشت بودم.

17. دلیل بازگشت را برای خودم روشن کرده‌ام و فقط به خاطرات خوب یا سرمایه‌ای که قبلاً گذاشته‌ام تکیه نمی‌کنم.

18. اگر هیچ‌کس مرا قضاوت نمی‌کرد، باز هم همین تصمیم را انتخاب می‌کردم.